10_002 వెలుగు నీడలు

కం.        నామంబును రూపంబును

            నేమియు లేనట్టినిన్ను నే మని పిలుతున్ ?

            ఏమన్నాను పలికెద వట

            మామనసుల నిలచి ; యెంతమంచితనంబో ! 

 

తే. గీ.     ఉర్విపై నాకసము వ్రాలకుండ నిలిపి

            ఉదధి ఉప్పొంగి భువి మ్రింగకుండ ఆపి

            అభయహస్తము చూపి మమ్మాదుకొనెడి

            స్వామి ! నీ కిదె మానమస్కారశతము !

 

తే. గీ.     ఇంతవెలుగనిబల్బు వెల్గింపగలదు !

            వెలుగుచైతన్యమును ఆర్పివేయగలదు !

            స్వల్పవిద్యుత్తులో నింత శక్తి కలుగ

            నీదుసంకల్పమున కాని దేది ? స్వామి !

 

తే. గీ.     నీవు చైతన్యరాశివి – పావనుడవు –

            అన్నియును జేసి కర్తృత్వ మంటనీవు !

            నగుణుడవు నిర్గుణుడ నైనజాణ వౌర !

            స్వామి ! నిను పోల్చుకొనుట నాశక్య మగునె ?

 

తే. గీ.     నీరె ఆవిరిగా మారి నింగి నంటు –

            మరల ఆవిరి నీరుగా మారి భువికి

            చేరు ; నీదుసంకల్పాన జీవరాశి         

            పయన మొనరించు క్రిందికి పైకి నిట్లె !

 

తే. గీ.     నీటిలో నిప్పు పుట్టించునేర్పు నీది !

            నరకమునె స్వర్గముగ మార్చువెఱవు నీది !

            పతితులను పావనుల చేయుప్రతిభ నీది !

            ఈవు తలచిన కాని దేదీ ? మహాత్మ !

 

            ఉ.         స్వాగత మీయగా హృది కవాటము నీకయి తీసియుంటి ; నీ

                        వేగతి వచ్చి చేరితివొ యీహృదయమ్మున ముందుగానె ; నా

                        లో గలని న్నెఱుంగు టెటులో కననైతిని ; నీకు నాకు నీ

                        దాగుడుమూత లేల ? పరదా తొలగింపవయా దయమయా !

 

            చ.         తొలకనినామదిన్ నిలువుదోపిడి యిచ్చెద ; స్వీకరించి ని

                        స్తులకృప తొల్కుకన్నుగవతో వరదాభయహస్తముద్రతో

                        అలసిరి కింపుగొల్పుదరహాసముతో కనువిందు చేయు మిం

                        పొలయగ కాంతు – కాంతు కనులున్నఫలమ్మున లోకమోహనా !  

 

            ఉ.         ఈయెదలోనివేదన గ్రహించిన ఱాలు కరంగిపోవునే –

                        నీయెద యేటికిన్ కరగనేరదు ? దీనదయాళు డందురే –

                        నాయెడ నేర మేమయిన నే నొనరించితినా ? జగత్ప్రభూ !

 

            తే. గీ.     కోట్లు వెచ్చించి వినువీథికొసల కెగసి

                        అందుకొన్నాడు మనుజుడు చందమామ –

                        నేమి వెచ్చించి నీదరి కెగవలెనొ

                        తెలిసికొనవచ్చునే పామరులకు స్వామి !

 

            తే. గీ.     అదిర ! నీమోహనాకృతి ననుకరించి

                        ఉన్నతిం గాంచుచున్నది వ్యోమతలము !

                        పుడమి పులకించిపోవు నీపూజకొఱకు

                        చెలువపుంబూవుల నొసంగి శ్రీనివాస !

 

            తే. గీ.     బడిని చేరక తాను నీగుడిని జేరి

                        నీసమీపాన నిలిచి నిన్నే స్మరించు

                        భక్తులయెడందలన్ ప్రతిధ్వనుల నీను

                        నట్టిజేగంట యేమి పుణ్యమ్ము చేసె !

 

            కం.        ఒకడవె ! ఒకడవె ! ఒకడవె !

                        ఒకడవె లోకముల నెల్ల నున్న దొకడవే !

                        ఒకనీ వున్నమనస్సున

                        ఒకటా ? లోకమ్ము లెల్ల నున్నట్లెకదా !

 

            తే. గీ.     పుట్టగనె జీవి యేడ్చును – గిట్టినంత

                        గొల్లుమందురు చుట్టాలు -కుతలమందు

                        జన్మ దుఃఖము దుఃఖమే చావుకూడ

                        రెంటికి నతీతు చేయుము శ్రీనివాస !

 

            తే. గీ.     అంద మౌనాడుబొమ్మతో ననగి పెనగి

                        అదియె శాశ్వత మనుకొందు రవనిజనులు !

                        సంధిబంధాలు పూర్తిగా సడలికూడ

                        పూర్వసంస్కారముల త్రోసిపుచ్చలేరు !

 

            తే. గీ.     ఉభయసంధ్యలయందు నీ కుపచరించు

                        నమరు లల్లదె ! ఆకాశమంతయెత్తు

                        కుంకుమము రాశి పోసి నీకుం బదార్చ

                        న మ్మొనర్పగ చూచుచున్నారు స్వామి !

 

            తే. గీ.     ఏను నిన్ను విడిచి యీదూరతీరాల

                        నటమటించి మిగుల నలసినాను !

                        దారితప్పుబాటసారి నై నిను చేరు

                        దారి గనక నిన్నె తలచినాను !

 

            తే. గీ.     పరమకల్యాణరూప ! నీదొరతనమ్ము

                        సాగునంతకు దేహ ముజ్జ్వలత గాంచి

                        ఈవు ద వ్వైన కుళ్ళిపోయిన ది దేమి ?

                        కట్టియలపాటి చేయ కీకాయ మవుర !

 

            తే. గీ.     ఎందఱెందఱో క్రొత్తస్నేహితుల కలసి

                        కష్టకాలము వారితో గడపినాను ;

                        నన్ను నొంటరిగా చేసి కన్ను మూసి

                        ఏయెఱుంగనియెడకొ వా రేగినారు !

 

            తే. గీ.     శ్రీశుశ్రీపాదముల కభిషేక మగుచు

                        నిర్మలం బయ్యె మందాకినీజలమ్ము !

                        ప్రభుని కారతి యౌకప్పురమును గలసి

                        పరిమళించిన దంట పావకునిబ్రతుకు !     

                                                                       

            ఆ. వె.     తల్లి కసరినంత దవుదవ్వులకు పోయి

                        బుంగమూతి పెట్టుబుజ్జిబాబు

                        బుజ్జిగించినత పొంగిపోయెడునట్లు

                        నన్ను నేను మఱతు నిన్ను చేరి !

 

            తే. గీ.     నన్ను జూటును – నాలోని నిన్ను జూతు !

                        నిన్ను జూటును నాలోని నిన్ను జూతు !

                        నీవునేనులభేదముం దెలియలేక

                        నన్ను నీలోన చూడగన్ మనసుపడుదు !

 

            కం.        నిండితి వటనే యీబ్ర

                        హ్మాండమ్ముల నెల్ల నీవ యై లోకేశా !

                        కొండంతదేవుడవు నా

                        గుండెలలో నెట్టు లిరికికొన్నావు ప్రభూ !

 

            శా.         నీపాదాబ్జమరందధాఁ లొలయున్ నేత్రమ్ములం దేళు లె

                        న్నోపోంగారు నెడంద ఉప్పెనయి ; కన్నుల్ చూపుకోల్పోవునే !

                        నీపాదమ్ములు నీరజమ్ము లగుచో నీర్నిండునాకన్నులన్

                        రూపుం దాల్పక నీట చూపు చెడు టెట్లో ఆత్మరూపప్రభూ !

 

            మ.        ఒడ లెల్లం గను లై నినుం గనగ నెంతో వేచియుండన్ దడా

                        దడిగా నాకలలందు కన్పడుచు నంతన్ మాయ మౌ దేమి ? లే

                        చెడువేళన్ నిదురించి స్వప్నముననే జీవుండు మేల్కాంచునా ?

                        బడు గౌమాబ్రతు కెల్ల స్వప్న మగుచో బాగుండిపోవుంగదా !

 

            తే. గీ.     భక్తు డపుడప్దుమాత్రమే పరము దలప

                        నాస్తికుడు స్వప్నమునకూడ హరినె తలచు

                        నాస్తికునికన్న భక్తు డీయవని లేడు !

                        నాస్తికత్వము ముక్తికి నడ్డదారి !

 

            తే. గీ.     చేదుపూల తీయనితేనె చేదుకొనెడు

                        తెలివి తేనెటీగల కిచ్చుదేవదేవ !

                        కష్టమయజీవితాన సుఖమ్ము లందు

                        కొనెడునే ర్పిచ్చి మ మ్మాదుకొనుము స్వామి !

 

            కం.        ఒక్కడవే ! ఒక్కడవే !

                        ఒక్కడవె ! అనాదినుండి ఉన్నది నీవే !

                        ఒక్కడవే ! ఒక్కడవే !

                        ఒక్కడవే ! చివరివఱకు నుండెదు నీవే !

 

            తే. గీ.     నీలినీలిమబ్బులలోన నీవె కలవు !

                        మెఱపుమెఱపును నీకంటిమెఱపె స్వామి !

                        పువ్వుపువ్వును నీనవ్వె పురుషసింహ !

                        అణువణువునందు నీవే మహానుభావ !

 

            తే. గీ.     కావ్యముల నీవె ! సంగీతకళవు నీవె !

                        వెన్నెలలు నీవె ! చెరగనివెలుగు నీవె !

                        తెలియ దగువాడవును నీవె ! తెలివి నీవె !

                        సృష్టిలో శాశ్వతం బైన దెల్ల నీవె !              

 

            తే. గీ.     మెఱపుతీవలు కనులలో మిలమిలమను

                        నీలమేఘాకృతివి నీవు – నిన్ను కనిన –

                        నాకనుల్ వర్షఋతువుల కాకర మయి

                        నామనస్సు మయూరి యై నాట్యమాడు !

 

            తే. గీ.     జీవనాకృతి వై భువిం జేరి ప్రజకు

                        ఆకలియు దప్పికయు దీర్చి ఆడుకొందు

                        ధారుణికి నిట్లు జీవనాధార మైన

                        నీఋణము నెట్లు తీర్చుకోనేర్చు జగము ?

 

            తే. గీ.     వసుధ వై జీవరాశులబరువు మోసి

                        గుండె చీల్చినన్ ప్రజలకు తిండి పెట్టి

                        కొండలను మోసి కడలినిగూడ మోసి

                        ఆదుకొనుస్వామి ! జోహారు లయ్య నీకు !

 

            తే. గీ.     గాలివై వచ్చి మము కూర్మి కౌగిలించి

                        పూలపరిమళములు మాకు మోసి తెచ్చి

                        జాలితో మాకు నూపిరిగాలి వౌదు !

                        స్వామి ! నీదయ లేక మాబ్రతుకె లేదు !

 

            తే. గీ.     చెలువ మొలికెడుచీకటిచెట్టు వీవు !

                        చిఱునగవువెన్నెలలు – కంట సిరులు కురియు

                        మెఱపుతీవెలు మిలమిల మెఱయుచుండ

                        నీ వెచట నున్న అటనె దీపావళి కద !

 

            తే. గీ.     నీవు నే నౌట యేమి ? నీలో వసించి

                        జగము లుండుట యేమి ? యీజగములందు !

                        నీవు వసియించు టేమి ? సందేహ మయ్యె !

                        విశ్వ మంతయు నేనె నీవే కదోయి !

 

            తే. గీ.     అణువులో నుందు వంట ! బ్రహ్మాండమందు

                        నిండి యుండెద వట ! యెంతనేర్పు నీది !

                        అణువయిన నీవె ! బ్రహ్మాండమైన నీవె !

                        ఈవూ కానిది సృష్టిలో నేది కలదు ?

 

            తే. గీ.     పురుషుఁడవొ ? ఆదిశక్తివో ? హరివొ ? హరుఁడ

                        వౌదొ ? క్రీస్తువొ ? అల్లావొ ? ఆదిదేవ !

                        ఎవ్వ రెటు పిల్వ నటు గోచరింతు వంట !

                        మమ్ము దయ జూచునీదు ప్రేమకు జొహారు !

 

            తే. గీ.     అత డ ట్లుండ డి ట్లుండ డనుటెకాని

                        ఉపనిషత్తులు తెలుపలే వున్నతీరు !

                        ఎట్టు లుందువొ నిన్ను మే మెఱుగగలమె ?

                        వాక్కునకు నూహ కందనివాడ వంట !

            తే. గీ.     నీవు దేవుడ వని నమ్మి నిన్ను కొలుచు

                        భక్తు లున్నంతవఱకె నీప్రాభవమ్ము !

                        నిన్ను స్మరియించువారు లేకున్ననాడు                      

                        ఓరి దేవుడ ! నీ కూరు పేరు లేదు !

 

            తే. గీ.     శాశ్వతుడ వైననీసృష్టి నశ్వరమ్ము

                        ద్వంద్వదూషితమును – అశాశ్వతుడు నరుడు

                        సలుపు నానందమయసృష్టి శాశ్వతముగ ;

                        కావుననె మోము చెల్లక కానబడవు !

 

            తే. గీ.     నీయశాశ్వతసృష్టిలో నేను గూడ –

                        నొకడ నయ్యు నశింపక యుండగలను !

                        శారదానుగ్రహమ్మున శాశ్వతత్వ

                        మంది కవితలో నివసింతు ననవరతము !

 

            తే. గీ.     ఆలి నిచ్చినవాడు మర్యాద చేయ

                        మామయింటనె కడు రుచి మరగినావు !

                        పడదు సంద్రపుగాలి – ఆపైన స్వామి !

                        ఇల్లఱికపల్లు డన్న నీ కేమి గొప్ప ?

 

            తే. గీ.     పాముపడగనీడలలోన పవ్వళించు

                        టెంతటిప్రమాదమో అది యెఱుగ లేవె ?

                        మృదుల మౌపూవువంటినాహృదయ మిదిగొ !

                        చేరి యిం దుండు హాయిగా శేషశాయి !

 

            తే. గీ.     సార్థక మ్మైనమానవజాతిలోన

                        కవిగ పుట్టించి నను మహాకవిగ మలచి

                        తేమి చేసిన నీఋణ మింత తీరు ?

                        కవిత నందులకే నీకు కాన్క నిత్తు.

 

            తే. గీ.      భళిర ! ప్రాణాంతక మ్మైనపామువిషము

                        ప్రాణుల నొకొక్కవేళ కాపాడుచుండు !

                        ఓప్రభూ ! యెంతటిదయామయుండ వోయి !

                        వ్యర్థవస్తువు నీసృష్టియందు లేదు !

 

            తే. గీ.     అణువులో నుందు – బ్రహ్మాండమందు కలవు

                        సూక్ష్మరూపము తక్కువ, స్థూలరూప

                        మధికమును గాదు – ముఖ్య మౌ నాత్మశక్తి !

                        ఎంత చిన్నయొ అంతపె ద్దెవ్వడైన !

 

            ఆ. వె.     జగతి నిన్నికోట్లజన మెవ్వరికి వారె –

                        మాటతీరు రూపు మనసు వేఱు !

                        ఇంతవింతసృష్టి నెట్లు చేసితి ప్రభూ !

                        శిల్ప మన్న నీదె జీవితేశ !

 

            ఆ. వె.     శ్రీ నెడంద నిలిపి ఙ్ఞానస్వరూపుడ

                        వైననీవు జీవులందు వెలుగ

                        ప్రాణీకోటి కింతఅఙ్ఞాన మది యేల ?

                        ప్రజకు పేదఱికపు బాధ లేల ?

తరువాయి వచ్చే సంచికలో…..

*****************************************************************

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!